wernisaż: 02.06.2023, 19:00
wystawa: 02 — 25.06.2023

Architektura i obiekty codziennego użytku oprócz sfery materialnej posiadają przestrzeń nietykalną, obszar marzeń i eksploracji — jego częścią jest przedstawienie nieistniejących struktur: autonomiczne rysunki, wizje, utopie. 

Zawód architekta był tradycyjnie postrzegany jako rzemiosło, idee powstawały w ścisłym związku z fizycznym placem budowy. Dziś projektant/ka zwykle pracuje na odległość, poprzez wizualne instrukcje, bez zanurzenia się w materiał i fizyczny proces budowy. Uniwersum przedstawiania trójwymiarowej przestrzeni na płaszczyźnie jest ogromne i wkracza w fazę postcyfrową. W wizualnej opowieści o przestrzeni najważniejszy staje się aspekt narracyjny. Rysunki mają charakter przed-digitalny, ale postcyfrowa sztuka reprezentacji ożywia je za pomocą narzędzi komputerowych. 

Postmodernizm nie odrzuca modernizmu – krytykuje go i adaptuje. Podobna sytuacja występuje w relacji architektury postcyfrowej oraz wykorzystującej systemy CAD/CAM. Następca korzysta z zasobów wymyślonych przez protoplastę, ale poddaje je krytyce, ogranicza i dostosowuje do własnych potrzeb. Nowe ujęcie dizajnu może wpłynąć nie tylko na rozwój trójwymiarowego obrazowania, ale także na samą tkankę projektową. Wykorzystanie narzędzi analogowych może spowodować rozwój skromnej, bliskiej człowiekowi, haptycznej architektury. 

„With a scream he rushed forward” to nie tylko osobista gawęda, to również teren zawieszony pomiędzy dwuwymiarową reprezentacją a materialnym obiektem. Chaotyczna, senna makieta rodzącej się przestrzeni. Moment, w którym wyobraźnia ma jeszcze pole do działania, chociaż zmysły działają już w pełnej polifonii.

MICHAŁ PECKO
Rocznik ’85. Projektant i ilustrator. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku oraz Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie. Prowadzi niezależną praktykę projektową: pecko.studio, której kompetencje obejmują projektowanie graficzne publikacji, identyfikacji i wystaw dla szeroko pojętego sektora kultury. Wykładowca na macierzystej uczelni, gdzie prowadzi zajęcia skupiające się na rozwijaniu indywidualnego języka wizualnego studentek i studentów. W pracy badawczej zajmuje się tematyką postcyfrowej reprezentacji w architekturze. Zdobywca nagród, wyróżnień i nominacji, m.in.: Projekt Roku STGU, Antalis Design Award, Library Illustrazioni, Polish Graphic Design Award. Lubi rysować.

Wystawa udostępniania zgodnie z poniższym grafikiem:

autor grafiki promującej wystawę, cover photo: Michał Pecko

fot. Michał Algebra

wernisaż: 21.4.2023, 19:00
wystawa: 22.4 – 14.5.2023, grafik udostępnień poniżej

Według Marianny i Moniki raj można odnaleźć w buchającej roślinnością szklarni czy Parku Oliwskim. Istnieje w rzeczywistym świecie, zdecydowanie ukształtowanym przez człowieka. Ogrody 21. wieku tworzą ludzie i to też my decydujemy o losie tych naturalnie istniejących. Te nowe, tworzone przez siebie, wydzielamy szklanymi ścianami lub murami. W edenach stworzonych przez człowieka głównie przebywa on sam i choć nie jesteśmy bogami, nasze ogrody mają często rangę sacrum. Edeny antropocenu są dla nas świątyniami wytchnienia, równowagi i ucieczki od tempa codziennego życia.

W obrazach Moniki Stolarskiej często punktem wyjścia jest potrzeba prawdy, harmonii, miejsca które będzie początkiem i końcem. Żywa, cykliczna natura, która niestrudzenie nie daje się okiełznać czy uwikłać w ludzkie ramy. Przyroda, która umiera, by się odrodzić i znów umrzeć i znów… bez wartościowania, co jest dobre a co złe. Ten nieskończony rytm jest jak obietnica Edenu.

Marianna Serocka zazwyczaj szuka inspiracji w codziennych sytuacjach i doświadczeniach życiowych. Podczas spaceru po Parku Oliwskim dowiedziała się o rzeźbie skradzionego węża i postanowiła wykorzystać tę historię do odtworzenia „wonsza” takimi technikami, które nie będą kusić potencjalnych złodziei. Wąż pokazywany w LKW Gallery stał się punktem wyjścia dla motywu przewodniego wystawy i zapalnikiem do dalszych twórczych poszukiwań. Przedstawienie go w formie zjadającego własny ogon dodaje symbolikę nieskończoności i odrodzenia się, a kto nie chciałby w końcu odrodzić się w raju?

Monika Stolarska jest artystką i pedagożką. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom na wydziale Malarstwa, ze specjalizacją dodatkową w pracowni Sztuki w Przestrzeni Publicznej. Działa na polu sztuk wizualnych – zajmuje się malarstwem jak również kolażem. Zajmują ją zarówno zarośla i chaszcze, jak i modernistyczna architektura oraz sztuka spod znaku geometrii.  Prowadzi zajęcia we własnej pracowni na warszawskiej Woli oraz w Centrum Artystycznym Sztukarnia.

Marianna Serocka  artystka wizualna, ilustratorka, autorka dwóch powieści graficznych „Disco Cry”, wydanej przez wydawnictwo Centrala (2016) oraz „Kuch luftowy” wydanej przez Timof i cisi wspólnicy (2022) Ukończyła studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni profesora Leszka Misiaka oraz w pracowni fotografii dr hab. Agaty Pankiewicz (2014).

Wystawę można zobaczyć ->

⬛️

Wydarzenie odbywa się w e__ae_ miejscu (ESKAEM) – miejscu działającym w ramach programu Gdańskich Otwartych Pracowni realizowanego przez Miasto Gdańsk

fot. Tomek Cieślikowski

wernisaż: 17.3.23_piątek_19:00
udostępnianie wystawy: 18-31.3.23_środa-niedziela_18:00-20:00

Tania Bakum i Dmytro Krasnyi stworzą ciemnię w galerii ESKAEM.

Naświetleń, które powstaną w świetle czerwonym, nie uda się udokumentować. Ciemnia fotograficzna rządzi się swoimi prawami, a najważniejszym z nich jest zakaz jakiegokolwiek światła białego. W związku z tym na wystawie nie będzie sesji zdjęciowych ani relacji wideo. Wystawę można zobaczyć tylko na własne oczy, o wystawie będzie można opowiedzieć tylko słowami.

To właśnie tam, w miejscu wypełnionym czerwonym światłem, dokonuje się swoista magia – przemiana białego czystego papieru w fotografię. 

Wszystko, co tam zobaczysz, pozostanie tam i w Twojej głowie.

 
Dmytro Krasnyi – ur. 1985, obwód Kijowski, UA. Ukończył Narodowy Uniwersytet Transportu w Kijowie, a następnie studiował sztukę w pracowni grafiki na Akademii Kijowsko-Mohylańskiej. W swojej praktyce artystycznej pracuje z takimi mediami jak grafika, fotografia, ceramika, instalacja, kolaż. 
W 2017 roku był finalistą wystawy młodych artystów MUKHI.
W 2019 roku otrzymał stypendium Gaude Polonia, w ramach tego programu studiował na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu.
W 2022 uczestnik Vienna Contemporary 2022.

Tania Bakum – ur. 1989, Pereyaslaw, UA. W 2008 ukończyła Kijowską Szkołę Fotografii i to właśnie fotografia jest głównym medium, w którym pracuje. Oprócz działań artystycznych, pracuje przy projektach komercyjnych. W swojej twórczości wykorzystuje również haft i performance. Obecnie odkrywa tajniki fotografii analogowej. 
Artystka przyjechała do Gdańska ze względu na wojnę w Ukrainie.

Tania Bakum i Dmytro Krasnyi od lipca 2022 są artystami Portowej Rezydencji Artystycznej w Fundacji MEWKA założonej przez Bartosha Zimniaka w Gdańsku-Nowym Porcie, gdzie otworzyli ciemnię do rozwijania umiejętności fotografii alternatywnej.

fot. Tomek Cieślikowski

wernisaż: 2.12.2022, piątek, 19:00
wystawa: 3.12—23.12.2022 
środy / piątki — 17:00 – 19:00
soboty / niedziele — 15:00 – 18:00

Karolina Konopka proces twórczy rozpoczyna od pisania. To bardzo angażujący etap – możliwe, że najbardziej. Zapisuje pomysły, tworzy przepisy na obrazy, obiekty malarskie, instalacje, analizuje kulinarne przepisy znalezione w internecie, książkach kucharskich. 

Czy kolejność ma znaczenie? Można rozpocząć proces od przepisu, a następnie przejść do przygotowania dania, bądź wypieku. Można również zacząć od dania i liczyć, że przepis pojawi się w trakcie pracy. Dochodzenie do tego w kontekście wystawy „tu tytuł” nie jest istotne. Istotnym natomiast jest, że prace Karoliny nie są przypadkowe. Składają się z przepisu (tekstu), produktu (dzieła) oraz propozycji podania (zdjęcia przedstawiającego jak dzieło należy zaserwować). Kulinarna i malarska precyzja. 

Najbardziej kremowym na to przykładem jest zapis z Tortologii:

Czynność pieczenia tortu podzielona na etapy: BISZKOPT numer 1: ubijanie jajek z cukrem, mąką tortową, proszkiem do pieczenia, BISZKOPT numer 2: ubijanie jajek z cukrem, mąką tortową, mąką ziemniaczaną, proszkiem do pieczenia, posypką mocno kolorową – cukrową, BISZKOPT numer 3: ubijanie jajek z cukrem, mąką tortową, mąką ziemniaczaną, kakao, proszkiem do pieczenia, nasączanie wyżej wymienionych biszkoptów, przekładanie ich kremami, KREM JAGODOWY: rozmieszanie żelatyny z gorącą wodą, ubicie śmietany z cukrem pudrem z dodatkiem Śmietan-fixu, ciągłe miksowanie, dodawanie frużeliny, dolewanie żelatyny i miksowanie, KREM MICHAŁKOWY: postępowanie jak z kremem jagodowym, wmieszanie posiekanych czekoladek Michałków, chłodzenie przez kilka godzin w lodówce, przykrywanie paterą i obracanie „do góry nogami”, obkładanie śmietaną zmiksowaną z kremem w proszku, posmarowanie całego tortu, wykonanie ozdób z mleka w proszku, zafarbowanie masy barwnikami jadalnymi, rozwałkowanie, wycinanie foremkami, następnie formowanie ozdób, układanie dekoracji na torcie zasługuje na uznanie.

W eskaem zobaczymy wybrane wyroby cukiernicze – obiekty malarskie.
Będzie słodko. 

Twórczość Karoliny Konopki, to nie tylko słodkie obiekty malarskie. Pod przykrywką ciast z farby olejnej, czy akrylowej, kryje się coś więcej. Dostrzegamy przesmaczną analizę naszego społeczeństwa, jego obyczajów i zachowań. I tu wracamy do tekstów, które w jej twórczości są ważne i wraz z malarskimi formami tworzą spójną twórczość Konopki.

Ｋａｒｏｌｉｎａ Ｋｏｎｏｐｋａ

Ur. w 1995 r. w Świętochłowicach. Absolwentka Malarstwa na ASP w Katowicach. Stypendystka Ministra Kultury 2019.Zajmuje się działaniami z zakresu: wideo, malarstwa, rzeźby, instalacji.
Interesuje ją sztuka cukiernicza, garmażeryjna, zagadnienie kultury masowej, konsumpcjonizm, jedzenie wyrzucone, jak i to na talerzu, obrzędy, tradycje i rytuały zakorzenione w polskiej kulturze. Przeszukuje Internet, lumpeksy, śmietniki i kataloguje znalezione tam rzeczy.

fot. Daria Szczygieł

MATKI POLSKI | Bartosh Zimniak

wernisaż: 28.10.2022, piątek, 19:00
wystawa: 28.10-13.11.2022
(info o terminach niżej)

Matki Polski są często intrygujące, frapujące, kłopotliwe. Są w liczbie mnogiej zależnej od ilości niewygody lub wygody, ale dużo częściej tej pierwszej, która uwiera artystę. Tę niewygodę Zimniak przekazuję nam, odbiorcom, tworząc nieobojętne sylwetki Polsk poruszające za każdym razem inne zagadnienie. Matki Polski są o relacjach społecznych, sytuacji polityczno-ekonomicznej, o klimacie, naturze, pracy, obyczajach, … są także o życiu w świecie, który nie sprzyja osobom (nad)wrażliwym. 

Bartosh Zimniak mówi o sobie, że trudno mu patrzeć na świat przez różowe okulary, ponieważ czuje, że nie wykształcił w sobie „mięśnia”, który pozwalałby mu na pozytywne patrzenie na świat, wiarę w siebie oraz docenie samego siebie. Oczywistością jest, że to jacy jesteśmy teraz, ma swoje źródła w dzieciństwie. Brak docenienia, pochwał, duże oczekiwania od rodziców, wpływają często na nieumiejętność wykorzystywania dobrych emocji w życiu dorosłym. Artysta wierzy, że każda ze stworzonych Matek jest częścią terapii, a performatywność jego działań pozwala mu pozbyć się negatywnych emocji, zastępując je sukcesywnie tymi dobrymi. Należy zatem zakładać, że każda kolejna Matka Polska to krok budujący owy mięsień pozytywny. Możliwe, że cel nigdy nie zostanie osiągnięty, a droga będzie nieustającą twórczą inspiracją.

Matki Polski należy odbierać jako cykl, komplet, z co najmniej dwóch powodów. Pierwszy to mnogość i ilość zagadnień, które słabo albo wcale, tracą na ważności w naszym kraju, Polsce. Zimniak tworzy rejestr frustracji (lub fascynacji) zamknięty w kwadratowych pracach, zawierających sylwetkę kraju wypełnioną artystyczną interpretacją uczuć związanych z bieżąca sytuacją. To swego rodzaju osobista kronika, mocno osadzona we współczesnej historii oraz światopoglądzie panującym w polskim społeczeństwie. Drugi powód, to konsekwencja w realizacji artystycznego projektu, powstającego już od ponad 8 lat. 

Matki Polski są o wierności samemu sobie i ideom, w które się wierzy. Systematyczność w tworzeniu to także objaw wiary w to, że pozytywności można się nauczyć, wypracować ją w sobie. Konsekwencja według Zimniaka jest nieodłącznym elementem talentu, podświadomie, może też być tylko pretekstem podtrzymującym trwanie w procesie, który sam w sobie jest intrygujący i samonapędzający się.

Marek Rogala, kurator

Bartosh Zimniak (ur. 1991) 

Polsko-francuski artysta intermedialny, wykorzystujący w swojej twórczości performance, instalacje, video-art oraz sztukę społecznie zaangażowaną. Porusza tematy związane z tożsamością, tradycją, przynależnością oraz zadaje pytania wokół szeroko rozumianego patriotyzmu i polskości. W 2013 roku ukończył kierunek Filozofia i Komunikacja Społeczna na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Tytuł magisterski obronił na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, na kierunku Intermedia. Od 2014 roku nieprzerwanie czerpie energię twórczą i siłę z kontaktu z Morzem Bałtyckim. Związany z Francją od 2005 roku, mieszka w Reims, gdzie eksploruje sekrety powstawania szampana wśród malowniczych winnic.

W 2017 roku, w nadmorskiej dzielnicy Gdańsk – Nowy Port, założył Galerię Społecznie Zaangażowaną MEWKA, gdzie wraz z mieszkańcami, artystami i artystkami organizuje: wystawy, warsztaty oraz spotkania tematyczne. 

Mimo wielu sukcesów na płaszczyźnie artystycznej, doświadczył poczucia porażki egzystencjalnej, które zmotywowało go do rozpoczęcia nowej drogi w rozwoju duchowym. 

Wybrane wystawy, festiwale oraz nagrody: Międzynarodowy Festiwal Narracje(2015), Wyspa 3.0 Mapa i Terytorium(2015), Festiwal Młode Wilki, (2016), V Dwubiegunowe Spotkania Performerów (2017), Zrozumieć Sierpień Europejskie Centrum Solidarności Gdańsk(2018), Wystawa PLaża: Galeria FWD: (2020), Kaliskie Biennale Sztuki A-Kumulacje (2017, 2019, 2021), Voyage, voyage: MEWKA. Galeria Społecznie Zaangażowana (2022), MATKI POLSKI: Galeria ESKAEM, Gdańsk (2022). Laureat Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2016), Finalista 15. edycji Konkursu Artystyczna Podróż Hestii (2016). Wyróżnienie Prezydenta Miasta Gdańska za działalność artystyczno-społeczną (2018). Laureat Głównej Nagrody na XIII Festiwalu Filmów Jednominutowych (2018). Stypendysta Marszałka Województwa Pomorskiego (2019), Stypendysta Miasta Gdańska (2021, 2022). Laureat konkursu kuratorskiego w Galerii Sztuki im. Jana Tarasina w Kaliszu (2022). Finalista na XIVII Festiwalu Filmów Jednominutowych (2022).

IG @bartoshzimniak
www.bartoshzimniak.pl

Zrealizowano w ramach Stypendium Kulturalnego Miasta Gdańska.

fot. Daria Szczygieł

Wystawa odbywa się w eskaem, miejscu działającym w ramach programu Gdańskie Otwarte Pracownie. Tu powstają kulturalne kwadraty i pokazywana jest młoda sztuka.

wernisaż: 30.09.2022, 19:00
wystawa: 1 — 23.10.2022

udostępnienie: poniedziałek, środa, piątek, sobota, niedziela – 17:00 – 20:00
(można też umówić się indywidualnie – dane kontaktowe w zakładce: jak trafić? jak skontaktować się?)

Znalazłam ją na olx. „Mix berneńczyk, kundelek, 2 miesiące. Oddam w dobre ręce”.
Było lato, choć kalendarzowo już jesień. Na miejscu, w kącie z prawej strony budy zauważyłam małą czarna kulkę, wyglądała niczym piłka rzucona w rogu sali gimnastycznej. 
Uniosła głowę i posłała w moją stronę swoje szaro – niebieskie spojrzenie. Jaka spokojna – pomyślałam. 
Po chwili przypomniałam sobie, że obok stoi dotychczasowa opiekunka. 
Zastanawiałam się czy powinnam zadać pytanie czy raczej nie mówić nic. 
Nie chciałam robić niczego po czym można by poznać mój zachwyt.
Trochę tak jakbym znalazła dorodnego grzyba i nie chciała, by ktoś go zauważył nim go zerwę. 
To co? Bierze pani?
Chwilę po tym byłyśmy już w drodze do Krakowa. Szybko okazało się, że psina ma mnóstwo energii i przypomina raczej piłeczkę typu kangurek. 
Zabieranie jej ze sobą do pracowni było jedynym sensownym rozwiązaniem w celu uniknięcia szkód na szeroką skalę. 
Przyglądałam się jej jak mnie obserwuje. Motywy do malowania same zaczęły się pojawiać. Szorstki włos, miękki włos, dłoń zatapiająca się w sierści, wciągająca czerń, bliki w oczach jak oddalone jasne księżyce, psi język, psia łapa, psie oko, psie oczy, psy, portrety. 
Całe wszystko.

Monika Chlebek

Urodzona w 1986 roku w Krakowie.  Absolwentka krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W latach 2006 – 2011 studiowała na wydziale malarstwa. Dyplom  pod kierunkiem Prof. Misiaka obroniła w 2011 roku.                      

Mieszka i pracuje w Krakowie.

Swoje prace prezentowała na wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą m.in.

„Obrazy niepodobne” (Galeria Miejska Arsenał, Poznań, 2019), „Solo show” (Galeria Yuki – Sis, Tokio, 2014), “Nie – zapamiętanie” ( Project Room CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2013), “Złe sny” ( galeria Zderzak, Kraków, 2010), “Works on Paper on Fridges” (Galeria HARKAWIK, Nowy Jork, 2022), “Ciemności kryją ziemię” ( galeria BWA Warszawa 2021), “Animal show” ( galeria ACAPELLA , Neapol 2021),  “Miłość” ( galeria Shefter, Kraków, 2020), „XY” New Generation Polish-Hungarian Painting (MODEM Center for Modern and Contemporary Arts, Debreczyn, 2017), „Może jutro ta dama da tortu jeżom”  (Fundacja Salony Sztuki, Zielona Góra, 2018), “Grayscale” (Alte Feuerwache Loschwitz, Drezno, 2016), “Malarki” ( galeria Biała, Lublin, 2015), “Tylko dla Twoich oczu” ( galeria Zderzk, Kraków, 2015), „Artyści z Krakowa. Generacja 1980 – 1990” (Mocak – Muzeum Sztuki Współczesnej, Kraków, 2015), „Pamięć. Rejestry i terytoria” (Międzynarodowe Centrum Kultury, Kraków, 2013), „No Problem” (galeria POTENCJA, Kraków, 2017)

fot. Daria Szczygieł

Wydarzenie odbywa się w e__ae_ miejscu (ESKAEM) – miejscu działającym w ramach programu Gdańskich Otwartych Pracowni realizowanego przez Miasto Gdańsk

wernisaż: 9.09.2022, 19:00
wystawa: 10-25.09.2022

udostępnianie: środa – sobota, 17:00-20:00

Sprzątanie  nigdy nie było moim ulubionym zajęciem. Nie przepadałam za bardzo za tą czynnością i wykonywałam ją albo na “raty”, albo jakoś hiper szybko (w trybie flash mode), by potem oddać się czemuś o wiele przyjemniejszemu. 

Jedyne, co w sumie sprawia mi niejaką radość w branży usług porządkowych, to odkurzanie. Szczególnie bardzo brudnej powierzchni, wtedy czuję satysfakcję .

Do liter mam bardzo pedantyczny stosunek, choć uczę się odpuszczać, to jednak jakaś część mnie jest zawsze niezadowolona z efektu i chce spędzić kolejne kilka godzin na smyraniu węzłów do momentu osiągnięcia idealnej krzywej (w illustratorze jest to często niemożliwe, szczególnie przy literze S – type designers know ). 

Z biegiem lat uważam, że nadal nie jestem purrrfect house wife, ale mój stosunek do czystości zmienił się i to diametralnie  Zaś do typografii jest wciąż ten sam, jak nie silniejszy  .

Aga Kotowska
Projektantka graficzna. Typowy Kot. Na co dzień skacze po identyfikacjach wizualnych, typografii oraz projektach kreatywnych. Z wykształcenia architektka krajobrazu i absolwentka studiów podyplomowych na kierunku Projektowanie Graficzne w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Ukończyła również Jagielloński Kurs Typografii oraz gdańską „Sztukę Projektowania”. Otrzymała wyróżnienia w konkursach: Projekt Roku STGU 2018/2019 w kategorii Świeża Krew, oraz Polish Graphic Design Awards 2018, w kategorii kroje pism. Talent Olsztyna 2017 w kategorii: projektowanie graficzne. Jej prace opierają się głównie na liternictwie, z którym dużo eksperymentuje zarówno cyfrowo oraz analogowo. Otwarta na nowych ludzi, eksperymenty, ciekawe inicjatywy oraz współpracę przy mądrych i wartościowych projektach.
https://typische.co/
https://www.instagram.com/typowy_kot/
https://www.tiktok.com/@typische_katze

fot. Tomek Cieślikowski

wernisaż: 3.09.2022, 18:00
wystawa: 3-4.09.2022

Obraz ze ściany, zdjęcie z szuflady, plakat z korytarza, figurka z komody. Niedużo trzeba, by w ESKAEM stworzyć wystawę bardzo sąsiedzką, a może nawet najbardziej sąsiedzką wystawę na świecie. Od Was dla Was. „Rzeczy sąsiedzkie” to pomysł na wystawę, na której zostaną zaprezentowane Wasze ulubione obrazy, zdjęcia lub inne pamiątki, które sprawiają, że dobrze czujecie się w swoich mieszkaniach/domach. Wystarczy, że zechcecie na jeden dzień coś ze swoich wnętrz ulokować na ścianach i parapetach najbliższej Wam galerii sztuki.

W ESKAEM gościło już całkiem spore grono artystów, ale największym marzeniem Marka – twórcy i opiekuna galerii – jest spotkanie w niej Sąsiadów. Tym pomysłem, tą wystawą, chce zaprosić Was, mieszkańców Gdyńskich Kosynierów, do wspólnego działania.

Już dziś wiemy, że sąsiedzi z naprzeciwka pokażą obraz przedstawiający nogi, sąsiadka z kamienicy obok przyniesie ulubioną rzeźbę, a ktoś inny zaprezentuje swój własnoręcznie namalowany obraz. A co pokaże Pan, Pani? 

Szybko. Wolno. Szybko szybko
Marek Rogala

kuratorka: Zuza Gadomska

wernisaż: 28.07.2022, 19:00
udostępnianie: 29.07-07.08.2022 

Szybko.

Wczesny budzik. Szybkie wstawanie. Ogarnianie. Prysznic. Ogarnianie. Jedzenie bez smaku. Trochę deszcz, trochę słońce. Więc kurtka, parasol wrzucony na tylne siedzenie samochodu. Szybko plecak. Szybko szybko. Garaż, biurko. Szybko maile. Dużo maili. Dużo szybkich maili. Szybko odpowiedzi. Szybko dużo szybkich odpowiedzi. Szybko spotkanie. Szybkie spotkania. Dużo krótkich, szybkich spotkań. Stanie w korkach. Znowu szybkie spotkanie. Zapisany kalendarz. Zapisany kwadrat. Szybkie jedzenie, znowu. Szybko siłownia. Szybko do domu. Szybko do mycia. Szybko do spania. Szybko do życia. 

Wolno. 

Mieliśmy wszyscy zwolnić i się w końcu nauczyć doświadczać rzeczy w całości. Ja miałem. My mieliśmy. Wystawa z grudnia zeszłego roku (“Nikt o ciebie nie prosił”) była zaciągnięciem hamulca i zastanowieniem się. Był czas na kontemplację. Na rozmowy, na zastanawianie się. Decyzje miały być podejmowane świadomiej. Relacje miały być zawiązywane uważniej. Relacje miały być zadbane. Mieliśmy być zaopiekowani, w pełnym kontakcie ze sobą, ze swoją głową, ze swoim ciałem. Nasze otoczenie miało być przez nas lepiej zauważane. Pełniej doświadczane. Z tej uważności miało wypływać szczęście, zrozumienie i spokój. Szybko szybko. Szybko szybko. Wczesny budzik. Szybkie wstawanie.

Szybko szybko.

Ogarnianie. Szybki prysznic. Szybkie ogarnianie. Szybko jedzenie szybkiego jedzenia bez smaku. Trochę szybki deszcz, trochę szybkie słońce. Więc kurtka, parasol wrzucony szybko na tylne siedzenie szybkiego samochodu. Szybko plecak. Szybko szybko. Garaż, szybkie biurko. Szybko maile. Dużo maili. Dużo szybkich maili. Szybko odpowiedzi. Szybko dużo szybkich odpowiedzi. Szybko spotkanie. Szybkie spotkania. Dużo krótkich, szybkich spotkań. Stanie w szybkich korkach. Znowu szybkie spotkanie. Szybko zapisany kalendarz. Szybko zapisany kwadrat. Szybkie jedzenie, znowu szybko. Szybko siłownia. Szybko do domu. Szybko do mycia. Szybko do spania. Szybko do życia.

Na wystawę składają się m.in. instalacje:
Szybko (ostemplowane morze opakowań plastikowych)
Wolno (materac wyklejony pieniędzmi nie posiadającymi nigdy wartości – praca w trakcie powstawania, wykańczana powoli podczas udostępniania wystawy)

Marek Rogala – kurator, promotor kultury, twórca eskaem.pl, czyli kwadratów informujących o kulturze w Trójmieście. Swoje działania skupia na obserwowaniu trójmiejskiego podwórka kulturalnego, promowaniu wydarzeń kulturalnych. Laureat Nagrody Miasta Gdańska za Promocję Kultury im. Martina Opitza. Od września 2020 prowadzi galerię ESKAEM (e__ae_ miejsce) przy Gdyńskich Kosynierów 10 w Gdańsku. Stara się być artystą. Na swoim koncie ma setki kolażowych kwadratów, kilka plakatów a także prace z materiałów śmieciowych.

„Szybko. Wolno. Szybko szybko” to instalacja powstała w ramach projektu „nowe życie” zrealizowana dzięki Miastu Gdańsk w ramach Stypendium Kulturalnego Miasta Gdańska 2022.

fot. Tomek Cieślikowski

Wernisaż: 12.08.2022, 18:00
Wystawa: do 31.08.2022 / szczegółowe terminy pod opisem

W pracach próbuję pokazać aspekt zacierania pamięci oraz iluzję pamiętania.
Budynki sprowadzone są do form geometrycznych, ludzie – do kształtów. Zakamarki pamięci złożone są z zapachów, smaków, dotyków. 
Inspiracją do zrobienia wystawy są przemyślenia na temat mojego rodzinnego miasta i zmian zachodzących przez wojnę w Ukrainie. Niepewność tego, czy kiedykolwiek tam wrócę i czy miejsca, które pamiętam wciąż zostaną. skłoniło mnie do zastanowienia się, czy zapamiętam dokładnie to co kiedyś było moją codziennością.

* Memory pool also called fixed-size blocks allocation, is the use of pools for memory management that allows dynamic memory allocation comparable to malloc or C++’s operator new. As those implementations suffer from fragmentation because of variable block sizes, it is not recommendable to use them in a real time system due to performance. A more efficient solution is preallocating a number of memory blocks with the same size called the memory pool. 

Daria Lytvynenko jest graficzką i animatorką. W swoich pracach stawia na eksperyment i ekspresję. Inspiracje czerpie z codzienności i sprowadza ją do prostych kształtów. Tworzy teledyski animowane, a w wolnej chwili robi tatuaże.

fot. Tomek Cieślikowski

12 sierpnia, piątek, 18:00 – wernisaż 
długi weekend (13,14,15.08) – brak udostępniania
17 sierpnia, środa, 16:00 – 19:00, Daria
18 sierpnia, czwartek, 16:00 – 19:00, Daria
19 sierpnia, piątek, 16:00 – 19:00, Daria
20 sierpnia, sobota, 13:00 – 16:00 – Marek, 16:00 – 19:00 – Daria
21 sierpnia, niedziela, 13:00 – 16:00 – Marek, 16:00 – 19:00 – Daria
24 sierpnia, środa, 16:00 – 19:00, Daria
25 sierpnia, czwartek, 16:00 – 19:00, Marek
26 sierpnia, piątek, 16:00 – 19:00, Daria
27 sierpnia, sobota, 13:00 – 16:00 – Marek, 16:00 – 19:00 – Daria
28 sierpnia, niedziela, 13:00 – 19:00 – Marek
31 sierpnia, środa, 16:00 – 19:00, Daria

Wydarzenie odbywa się w e__ae_ miejscu (ESKAEM) – miejscu działającym w ramach programu Gdańskich Otwartych Pracowni realizowanego przez Miasto Gdańsk