wernisaż: 27.03.2026, 19:00
wystawa: 27.03—02.05.2026

info wkrótce

wernisaż: 06.02.2026, piątek, 19:00
wystawa do: 07.03.2026
eskaem jest otwarte:
– czwartki i piątki, 17:00-19:00
– soboty, 13:00-16:00

Miałam 13 lat i odkurzałam salon. Zwykła czynność, nic specjalnego. Nagle zatrzymałam się i pomyślałam, że zapamiętam to na zawsze. Postanowiłam zapamiętać siebie w tym momencie i samą myśl o tym, że właśnie ten moment zapamiętuję. To miała być moja maszyna czasu. Przez lata, będąc już inną osobą, wrócę do chwili, gdy odkurzałam salon. Takie miałam postanowienie.

Kiedyś usłyszałam, że za każdym razem, gdy próbujemy przypomnieć sobie jakieś wydarzenie, przypominamy nie samo wydarzenie, lecz nasze ostatnie wspomnienie o nim. Pamięć jest zmienna i plastyczna, a wspomnienia zniekształcają się za każdym razem, gdy je przywołujemy. Często uzupełniamy luki w pamięci informacjami nieprawdziwymi, ale takimi, które dobrze pasują do całej historii, biorąc pod uwagę doświadczenia zdobyte później.

Jako punkt wyjścia do stworzenia cyklu obrazów użyłam miejsca kiedyś bardzo ważnego, a dziś podupadłego, porośniętego wysoką trawą i jabłoniami. Jabłonie wypełniły szklarnie, korytarze i letnią kuchnię. Świeże i zgniłe jabłka, w różnych etapach dojrzewania, leżą w ogrodzie, na chodnikach i na stole. Tam, gdzie dawno temu jedliśmy śniadania i kolacje.

Prace, które prezentuję, są wyobrażeniami — wspomnieniami o wspomnieniach — ale też zapisem rzeczywistego stanu rzeczy. Symulacją uczucia — gdy ktoś pachnie perfumami, których używała twoja babcia w 2002 roku, i nagle, nie z własnej woli, przenosisz się w tamten moment. I jest przyjemnie, słodko, jakby serce nagle spadło, ale zamiast uderzyć o ziemię, rozciągnęło się jak roztopiony karmel. A potem wracasz.

Olga Yatsechko (ur. 1997, Równe, Ukraina) – artystka wizualna zajmująca się malarstwem sztalugowym i ściennym oraz rysunkiem, kuratorka. W 2023 roku ukończyła studia magisterskie na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.

Brała udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych, prezentując prace m.in. w Galerii Wozownia w Toruniu (Triennale Małych Form Malarskich), Gdańskim Teatrze Szekspirowskim, Galerii Żak, GAK Plama, Gdańskiej Galerii Miejskiej oraz Galerii Podbrzezie w Krakowie. Współtworzyła kilkadziesiąt murali artystycznych i komercyjnych w Polsce.

Kuratorka cyklu wystaw wARTo w Gdańskim Teatrze Szekspirowskim, festiwali Spokój i Art of Freedom. Laureatka Stypendium Rektora Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku oraz stypendystka Prezydenta Miasta Gdańska. Zajmuje się również edukacją artystyczną dzieci i młodzieży w Polsce oraz za granicą.

W swojej praktyce artystycznej porusza tematykę imigracji, oswajania doświadczeń wojny oraz relacji między tożsamością, pochodzeniem a miejscem zamieszkania. Interesuje ją pojęcie sacrum i „świętej przestrzeni” w ujęciu Mircei Eliadego.

____
Część obrazów zrealizowano ze środków Miasta Gdańska w ramach Gdańskiego Stypendium Kulturalnego – Fundusz Twórczy

Wystawa odbywa się w eskaem, miejscu działającym dzięki programowi Gdańskich Otwartych Pracowni. 

wernisaż: 05.01.2026, poniedziałek, 19:00
wystawa do: 31.01.2026
eskaem jest otwarte:
– czwartki i piątki, 17:00-19:00
– soboty, 13:00-16:00

Jeśli styczeń jest poniedziałkiem roku, to pierwszy poniedziałek stycznia stał się idealnym pretekstem do wernisażu wystawy Punkt Zwrotny.

Zapraszamy na porwaną opowieść autorstwa Obzedy, który w swojej twórczości sięga po motywy z malarstwa klasyków, by używając języka skojarzeń, przeplatać je z osobistymi przeżyciami, doświadczeniami i obserwacjami z dnia codziennego.

Dzięki temu na płótnie odnajdziecie zarówno fragmenty rozmów, filmowe kadry czy odniesienia do współczesnych wydarzeń politycznych oraz społecznych, jak i starożytnych filozofów, nawiązania do zniesienia niewolnictwa na ziemiach polskich czy buntownicze, defekujące ptaki.

Bo w twórczości Obzedy, jak i w życiu, rządzi przypadek, a każdy moment ma w sobie potencjał, by stać się punktem zwrotnym.

wernisaż: 21.11.2025, piątek, 19:00
wystawa trwa do 21.12.2025, czw. i pt. — 17:00-19:00, nd. — 13:00-16:00

„Prze/tkane” to opowieść o pamięci i ciągłości — o tym, co splata się między pokoleniami kobiet, o tym, co przetrwało w materii tkaniny, w ruchu dłoni, w ukrytym przekazie. Projekt Marty Shurpakovej to współczesna reinterpretacja tradycyjnej sztuki ludowej Polski i Białorusi, w której ornament i haft stają się nie tylko dekoracją, ale też zapisem kobiecej tożsamości, emocji i doświadczenia wspólnoty.

Punktem wyjścia są dawne techniki i symbole, przetworzone przez doświadczenie migracji, tęsknoty i budowania własnego miejsca pomiędzy kulturami. Jej prace nie są rekonstrukcją tradycji, lecz jej kontynuacją — przeniesieniem dawnych kodów w obszar współczesnych emocji, wrażliwości i pytań o siebie. Drobne niedoskonałości, nieregularności i przesunięcia stają się wyrazem autentyczności.

Wykorzystuje tkaniny z drugiego obiegu — prześcieradła, poszewki, materiały, które już wcześniej miały swoje życie. Niosą w sobie ślady dotyku, ciała, domowy rytuał. Ich anonimowa przeszłość zamienia się w ciche świadectwo — materiał staje się nie tylko nośnikiem obrazu, ale pamięci. Tekstylia, z którymi pracuje, łączą Martę symbolicznie z rodem kobiet, które przed nią szyły, haftowały i tworzyły — to one stanowią nieme ogniwo pamięci, w które się wpisuje.

Shurpakova pracuje równolegle nad wieloma kompozycjami, a pracę zawsze zaczyna od szkiców i wycinanek. W jej procesie nie ma pośpiechu — jest za to ciągły dialog z materią, w którym tradycja spotyka współczesność, a precyzja rękodzieła splata się z intuicją. Haft, aplikacja, filcowanie i punch needle tworzą tu język, w którym emocje i pamięć zapisane są w strukturze tkaniny.

Ważnym elementem projektu jest kontakt — dosłowny, fizyczny. Prace nie są stworzone wyłącznie do oglądania, ale do dotykania. Artystka zaprasza widza do obcowania z fakturą, do uważnego wędrowania po powierzchni materiału – od fragmentu do fragmentu, od koloru do koloru, od formy do formy. Gest ten otwiera nowy sposób uczestniczenia w sztuce: nie jako osoba obserwująca, lecz współuczestnicząca opowieści o pamięci, dziedziczeniu i kobiecej wrażliwości.

„Prze/tkane” to proces łączenia fragmentów: kultur, biografii, emocji. W jego centrum znajduje się kobieta, w której dłoniach tkanina staje się formą rozmowy, sposobem mierzenia się z własną historią, próbą splecenia tego, co zostało przerwane.

Część prac powstała w ramach Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Gaude Polonia” 2025.

Marta Shurpakova — artystka interdyscyplinarna, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Tworzy na styku grafiki, tkaniny i ilustracji. W swojej twórczości często sięga po techniki rękodzielnicze oraz materiały z drugiego obiegu, budując osobisty język wizualny, który łączy tradycję z nowoczesnością. Brała udział w licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych, m.in. w LUSTR Showcase (2025), „Salonie Ilustratorów” podczas Poznańskich Targów Książki (2024), Biennale Tkaniny Artystycznej III w Poznaniu (2021). Jej indywidualne wystawy to m.in. safe place (GAK Wyspa Skarbów, 2023) oraz Welcome to my world (Galeria Mariacka 50/52, Gdańsk, 2024). Laureatka licznych wyróżnień, m.in. pierwszego miejsca w konkursie Battle(1).asp – pojedynku ilustratorów i ilustratorek cyfrowych (2023), drugiego miejsca w konkursie „Szkic ma moc” w ramach Satyrykonu (2025) oraz stypendium Ministra Kultury RP „Gaude Polonia” (2025).

Wystawę dofinansowano ze środków Miasta Gdańska. Wystawa odbywa się w eskaem, miejscu działającym dzięki programowi Gdańskich Otwartych Pracowni. 

Medialnie wystawę wspiera Notes Na 6 Tygodni.

wernisaż: 04.10.2025, sobota, 19:00
wystawa: 04.10—08.11.2025
udostępnianie: czwartki i piątki — 17:00-19:00, niedziele — 13:00-16:00
(lub łap eskaem_miejsce na Instagramie i umawiaj się kiedy Tobie pasuje

Grzegorz Myćka, poznański grafik i ilustrator, w swojej wystawie „Autoportret w kominiarce” w bardzo osobisty sposób eksploruje temat granicy estetyki i społecznej odpowiedzialności sztuki.
Kominiarka staje się u niego symbolem zarówno ukrycia, jak i emancypacji, narzędziem pozwalającym przyjąć rolę komentatora, prowokatora, a czasem wandala. Myćka wykorzystuje autorską anty-estetykę opartą na wyrazistym geście i kontraście czerni i bieli, jako język wyrazu, świadomie odrzucając nadmierną dekoracyjność na rzecz treści, które rezonują z napiętą polską rzeczywistością polityczną i społeczną, zachowując przy tym dystans i humor.

Wystawa stawia pytanie o to, czy maska pozwala mówić więcej – czy też służy ucieczce przed konsekwencjami.

Grzegorz Myćka – grafik, ilustrator, projektant. Absolwent Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Zielonogórskiego oraz Wydziału Grafiki Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu.
Wykładowca w Collegium da Vinci w Poznaniu, w latach 2017-2024 prowadzący Pracownię Grafiki w Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu, organizator wystaw, warsztatów i niezależnych inicjatyw w obszarze animacji kultury, twórca i współtwórca murali.

Uczestnik wielu krajowych i międzynarodowych wystaw – zbiorowych i indywidualnych. Laureat licznych konkursów z zakresu plakatu, ilustracji i filmu animowanego, w tym Złotego Medalu i Grand Prix na Międzynarodowej Wystawie „Satyrykon” w Legnicy, Brązowego Medalu na Międzynarodowym Triennale Plakatu w Toyamie w Japonii oraz Nagrody Specjalnej na Międzynarodowym Triennale Plakatu w Trnavie na Słowacji. Jego prace były prezentowane na prestiżowych wystawach i festiwalach, takich jak Biennale del Cartel w Boliwii, Taiwan International Graphic Design Award, Trnava Poster Triennale, Międzynarodowe Biennale Plakatu w Warszawie oraz Biennale Plakatu Polskiego w Katowicach. Laureat Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2012 roku i Stypendium Artystycznego Marszałka Województwa Wielkopolskiego w 2024 roku.

Członek kolektywu ilustratorów z Poznania ILU NAS JEST.
Jego prace znajdują się w zbiorach prywatnych i galeryjnych na całym świecie, w tym w Muzeum Narodowym w Poznaniu.

_______
Wystawę dofinansowano ze środków Miasta Gdańska. Wystawa odbywa się w eskaem, miejscu działającym dzięki programowi Gdańskich Otwartych Pracowni.

wernisaż: 08.08.2025, 19:00
wystawa trwa do: 13.09.2025, grafik udostępniania pod tekstem
kuratorzy: Natan Kryszk, Marek Rogala
grafika: Michał Pecko
wsp. ceramiczne: Michał Majchrowicz

Ciche terytorium — ten proces rozgrywa się poza widownią. Nie ma wielkich gestów, dramatycznych zwrotów akcji. Zamiast tego znajdujemy powolne, czułe gesty: przesuwanie granic tożsamości, rytualne zdejmowanie masek, integracja sprzeczności w sobie, “pożeranie” dawnych wersji siebie. Król tworzy w samotności i milczeniu, to nie ucieczka – to świadoma strategia. Jej praktyka opiera się na nieustannym przekształcaniu: samej siebie, własnego obrazu, form wyrazu i komunikacji. W tym procesie, przypominającym kształt uroborosa, stare nigdy nie zostaje odrzucone. Zostaje wchłonięte, przetrawione, przemienione, aby stworzyć nową formę ekspresji.

To, co proponuje, jest jej “miękką strategią przetrwania”. Bez dominacji, bez narzędzi walki – z delikatnością, która nie jest naiwna, lecz w pełni świadoma. Jej twórczość staje się polem redefinicji. Wystawa pokazuje ten proces nie jako spektakl, ale jako cichy, powtarzalny rytuał. Zamiast linii prostej: pętla. Zamiast przełomu: obrót. Zamiast manifestu: gest.

“Króloboros” – istota, która pożera swój cień. Śpiewa nowe „ja”, nadpisując stare. W tym świecie nic nie jest raz na zawsze. Wszystko jest „same same but different”.

Artystka wycofuje się z hałasu codzienności, by lepiej słyszeć to, co rodzi się w ciszy, by uchronić się przed zewnętrznymi oczekiwaniami coraz głośniejszego świata. Jej obrazy, znaki i rytmy nie kończą się na płótnie. Są echem procesów wewnętrznych, nienazwanych i zmiennych. Ta twórczość to organiczne przedłużenie cyklu przemian, który rozpoczyna się w intymnej przestrzeni pracowni i nigdy nie znajduje końca. Wielowarstwowość prac odzwierciedla złożoność transformacji, a każda warstwa staje się metaforą kolejnego etapu samopoznania. W tym sensie „Ciche terytorium” nie jest tylko tytułem – to laboratorium nowych form ekspresji i przestrzeń oporu wobec dominujących narracji, schronienie przed presją nieustannej produktywności. Otulina dla siebie samej i dla tych, którzy też próbują przetrwać. Nie przez dominację czy konfrontację, ale przez uważność i delikatność.

Tekst krótki:

„Ciche terytorium” Magdaleny Król to wystawa o wewnętrznych przemianach i spokojnej pracy nad sobą. Artystka tworzy w ciszy, sięgając po wcześniejsze wersje siebie – nie po to, by je odrzucać, ale żeby je przekształcać i rozwijać. Towarzyszy jej symbol uroborosa: mitycznego węża, który pożera własny ogon, by nieustannie się odnawiać. To obraz ciągłego stawania się bez wymazywania przeszłości. Zamiast krzyku i walki Magda wybiera powtarzalność, delikatność i troskę. Jej twórczość to cicha strategia przetrwania. Sposób na bycie sobą na własnych zasadach.

Magda Król – artystka sztuk wizualnych, używająca w swojej pracy medium malarskie oraz ilustracyjne, płynnie łącząc te obszary w swojej praktyce. Tworzy obiekty współzależne, otwierając komunikację pomiędzy obiektem a płótnem. Tematyka, nad którą się pochyla to sugestywne formy multiplikacji irysów, które są ucieleśnieniem kobiecości oraz erotyki – dyskurs waginalny.

Podejmuje w swoich pracach temat niezależności kobiet oraz potrzeby ich samookreślenia się zarówno w szeroko rozumianym świecie spraw społecznych, jak i poprzez kontekst intymności. Artystka proponuje określone i wyrafinowane metodologicznie obiekty, w których łączy techniki malarskie, z podejściem instalacyjnym wobec przestrzeni.

Dwukrotna laureatka Gdańskiego Biennale Sztuki oraz wielokrotna stypendystka Funduszu Twórczego – Stypendiów Kulturalnych Miasta Gdańska. W latach 2019–2024 była związana z Fundacją Kolonia Artystów, a w 2021 roku była także członkinią wspierającą HALO Kultura w Gdyni. Swoją pracę twórczą prezentowała na wielu wystawach indywidualnych oraz grupowych, m.in.: w Gdańskim Teatrze Szekspirowskim, Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, Łodzi oraz Warszawie, Gdańskiej Galerii Miejskiej, Instytucie Cybernetyki Sztuki, czy na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Opolskiego. W Gdańskich Archipelagach Kultury – GAK oraz galerii WL4. Brała udział w wielu wydarzeniach związanych z nocami muzeów. Współpracowała z wieloma uznanymi kuratorami. Mieszka i pracuje w Gdańsku.

Grafik udostępniania wystawy:

🔴 Wystawę dofinansowano ze środków Miasta Gdańska — dziękujemy!

wernisaż: 13.06.2025, piątek, 19:00
wystawa trwa do: 12.07.2025, grafik udostępniania poniżej

osoby artystyczne: Zuza Gadomska, Magda Król, Zuza Kołodziej, Mateusz Michalczyk, Daria Szczygieł, Martyna Brechelke, Marta Pruszyńska, Anastasiia Vvedenska, Anita Wasik i Tolek Stańczyk, Justyna Łaciok, Daria Lytvynenko, Aga Kotowska, Monika Chlebek, Tatiana Guszczina, Karolina Konopka, Blanka Byrwa, Tania Bakum, Dmytro Krasnyi, Marianna Serocka, Monika Stolarska, Pecko_ , Michał Wasiak, Anastasia Rydlevskaya, Basia Tymoszuk, Mateusz Piestrak, Monika Misztal, Rafał Wilk, Zlata Lebedz, Ania Witkowska, Marta Wiślińska-Sobczyńska, Rafał Stempczyński, Alina Mielnik, Michał Algebra, Jolanta Kwarciak, Magdalena Sadłowska, Aneta Lehmann, Martyna Rajewska, Krzesimir Jagiełło, Agnieszka Nagórska, Basia Bańda, Zuza Dolega, Otwarci Kosynierzy, Jan Rusek, Tomasz Cieślikowski, Rafał Mroziński

kurator: Marek Rogala

„Dorosłość nie istnieje” to projekt kuratorski, który powstał w odpowiedzi na wyzwanie rzucone przez dobrą znajomą. Martyna — dziękuję. Jest to wystawa celebrująca pięć lat mojej działalności w pracowni-galerii eskaem w Gdańsku, przy ulicy Gdyńskich Kosynierów.

Do udziału zaprosiłem ponad trzydzieści artystek i artystów, które i którzy przez ostatnie pięć lat gościli w eskaem. Każda i każdy z nich otrzymał ode mnie specjalnie przygotowane, ostemplowane arkusze papieru, które staną się elementami wielkiej wizualnej układanki.

Artystki i artyści mają pełną swobodę twórczą w obrębie przekazanych formatów. Mogą rysować, malować, kleić, haftować. Jestem open (jak powiedziałaby Magda) na każdą formę. Wystawa ma także dokumentować proces swojego powstawania — ślady podróży między eskaem a artystami i te pozostawione podczas pracy mogą stać się integralną częścią projektu. Przygotowuję sam dla siebie duże wyzwanie: połączenie w jedną narrację prac, które z założenia będą zupełnie różne.

Tytuł wystawy jest manifestem mojego podejścia do prowadzenia przestrzeni artystycznej. Świadomie romantycznego, może nawet infantylnego (choć tu pewnie dostałbym burę od Zuzy za tę infantylność), gdzie ekonomia i rozsądek oddają pole czystej przyjemności kształtowania tworu do dzielenia się sztuką. To celebracja niekonwencjonalnego podejścia do organizowania miejsca kultury i spotkań. To olbrzymia radość z nieustającego dorastania poprzez poznawanie nowych osób, charakterów, sposobów komunikacji, pracy.

Piszę ten tekst trochę na ostatnią chwilę. Dostałem już pierwsze prace. I zaczynam odczuwać wewnętrzne zmiękczenie. Myślę, że do 13 czerwca, do dnia wernisażu, ten stan będzie wzrastać i wzmacniać się. I choć sentymentalność może wydawać się cechą przynależną osobom dojrzałym, to wiem, że wciąż mamy w sobie duże pokłady nie-dorosłości. To ona pobudza naszą ciekawość, kreatywność i chęć działania.

Zrealizowano ze środków Miasta Gdańska w ramach Gdańskiego Stypendium Kulturalnego Fundusz Twórczy —— dziękujemy!

__________________

Grafik udostępniania wystawy:

__________________

Wydarzenie odbywa się w eskaem, miejscu działającym w ramach programu Gdańskie Otwarte Pracownie. Tu powstają kulturalne kwadraty i pokazywana jest młoda sztuka.

wernisaż: 02.05.2025, godzina 19:00
wystawa: 03 — 31.05.2025
udostępnianie: zgodnie z grafikiem poniżej

„Świat zszedł na bzy” to tytuł indywidualnej wystawy artystki Moniki Drożyńskiej prezentowanej w Galerii-Pracowni eskaem. Aktywizm i interwencje artystyczne Drożyńskiej sa doskonałym komentarzem zarówno do aktualnych wydarzeń w kraju i na świecie, jak i tych, zakorzenionych w przeszłości. Artystka uważnie obserwuje i wsłuchuje się w dynamicznie zmieniającą się rzeczywistość, prowadzi badania nad językiem osadzając je w kontekście historycznym i społeczno-politycznym, akcentuje między innymi wątki tożsamościowe, migracyjne, emigracyjne, uchodźcze. Ta codzienność jest zapisana haftem ręcznym.

Tkanina, choć z pozoru delikatna i krucha, staje się w twórczości Moniki Drożyńskiej medium do zobrazowania często zawiłych współzależności. Z jednej strony haftuje opowieści odnoszące się do traumatycznych doświadczeń bądź złożonych relacji, z drugiej z charakterystycznym dla siebie dystansem i poczuciem humoru komentuje codzienność.

Mimo niepokojącego wydźwięku tytułowej frazy „Świat zszedł na bzy” aktywizm Moniki Drożyńskiej jest wyraźnym śladem refleksji, oporu, jak również nadziei. Chodźmy na bzy!

kuratorka, Aleksandra Grzonkowska

Monika Drożyńska

Hafciara, artystka sztuk wizualnych, doktora sztuki, aktywistka. Laureatka Paszportu Polityki  2024. Skazana za haftowanie zagłówków w pociągach PKP.

Prekursorka technik hafciarskich w sztuce współczesnej i tkaniny w przestrzeni publicznej. Współpracowała z Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Współczesnym we Wrocławiu, Zachętą Narodową Galerią, Nomus-Nowym Muzeum Sztuki w Gdańsku, Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. Prace w kolekcjach: Bunkra Sztuki, Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Sztuki Współczesnej Mocak w Krakowie, Gdańskiej Kolekcji Sztuki Współczesnej, Muzeum Narodowego w Kijowie, Lentos w Austrii.

Grafik udostępniania wystawy:

Opis prac dostępnych na wystawie:

1_ Oddzielone, 2021

Symbol użyty we fladze przedstawia znany i często w historii Polski stosowany znak palców rozpostartych w geście Victorii, z zaznaczeniem odległości między nimi. Symbol oddaje frustrację i bezradność, w której znalazło się podczas pierwszego lockdownu wielu mieszkańców krajów na całym świecie.

2_ Żonglerka, 2022 

Każda piłka, którą żongler podrzuca, symbolizuje moment,
w którym Zachód legitymizował politykę Putina. W 2000 roku, gdy obrońcy praw człowieka alarmowali o brutalnych działaniach rosyjskiej armii w Czeczenii, Tony Blair odbył tajną wizytę w Moskwie, de facto udzielając Putinowi politycznego wsparcia. Wkrótce potem Putin objął władzę na kolejne dwie dekady. W 2001 roku George W. Bush spotkał się
z nim na szczycie w Słowenii, po czym zaprosił go do swojego
rancza w Teksasie – jakby chciał pokazać światu, że ufa
nowemu rosyjskiemu liderowi. W 2003 roku Putin został przyjęty przez królową Elżbietę II jako pierwszy przywódca Rosji od czasów carskich goszczony z takim splendorem w Wielkiej Brytanii. Trzy lata później Jacques Chirac uhonorował go najwyższym francuskim odznaczeniem – Legią Honorową.
Przykładów takich „gestów normalizacji” było więcej – i każdy
z nich wzmacniał wizerunek Putina na arenie międzynarodowej. Tak wyglądała polityczna żonglerka Zachodu, która z perspektywy czasu okazuje się niebezpieczną zabawą w legitymizowanie reżimu Putina. To mały wycinek. Było tego więcej.

3_ Ósemki-zęby mądrości, 2023 

W centrum pracy Ósemki – zęby mądrości znajduje się litera X, która powszechnie zagościła w języku polskim po 1989. roku. Mnie kojarzy się, ze sklepem Pewex, w którym z siostrą oglądałam niedostępne zabawki i słodycze.

W 1992 roku moi rodzice otworzyli zakład stomatologiczny Dentex, a w 2004 roku wyemigrowali do Wielkiej Brytanii. W 1995 roku widziałam w telewizji reklamę: „Mam na imię X. Wiem, czego chcę. Jak mi się chce pić, to piję Sprite’a”.

Na tkaninie haftuję także literę Alef, będącą pierwszą literą
alfabetu hebrajskiego, która oznacza nieskończony aspekt
boskości. W tej pracy symbolizuje ona nowy początek.

4_ Kto się bawi Monchhichi?, 2025

Kto się bawi Monchhichi? to tkanina dokumentująca spotkanie trzech osób w Nowym Jorku: Amerykanki, emigrantki z Austrii oraz przyjezdnej z Polski. Wraz z Austriaczką opowiadałyśmy Amerykance, czym jest słynna małpka Monchhichi. Rozmowę spuentowałam zdaniem: dziewczynki w Europie Zachodniej bawiły się Monchhichi, a dziewczynki w Europie Wschodniej marzyły o zabawie małpką Monchhichi.

5_ Mury, 2024

W 1987 roku Ronald Reagan powiedział do Gorbaczowa
o murze berlińskim: „Zburzcie ten mur!”. Z kolei zwolennicy Donalda Trumpa w 2016 roku skandowali: „Zbuduj ten mur!”. Od 2010 mur chiński zajmuje drugie miejsce w wyścigu o mur, ponieważ Chiny stają się drugą po USA gospodarką narodową na świecie. Język ekonomii używany na Wall Street jest hermetyczny i niezrozumiały, niedostępny dla zwykłego człowieka, podobnie jak średniowieczna łacina, która była językiem monarchii. W 1978 roku Jacek Kaczmarski napisał piosenkę Mury: Wyrwij murom zęby krat/ Zerwij kajdany, połam bat/
A mury runą, runą, runą/ I pogrzebią stary świat. Do 1971 roku dolar amerykański był „tak dobry jak złoto”, ponieważ był
wymienialny na ten kruszec.

Tak zwany parytet złota został zawieszony przez Richarda Nixona, co oznacza, że banki centralne zostały pozbawione wszelkich ograniczeń dotyczących produkcji i drukowania
pieniędzy.

6_ Myśli srebrne i złote, od 2015

Seria liczy ponad 300 haftowanych tkanin, które są dokumentacją wandalizmu z murów, transparentów z manifestacji, fragmentów rozmów podsłuchanych w tramwaju, wypowiedzipolityków czy sloganów reklamowych oraz własnych tekstów artystki.

7_ Animacje:

OKruszynka, 2021, animacja (haft: Monika Drożyńska, autor: Jan Moszumański), 0:40 min

Jota złośnica, 2023, animacja (haft: Monika Drożyńska, animacja: Jan Moszumański), 2 min

Cold is no gold, 2022, animacja (haft: Monika Drożyńska, animacja: Jan Moszumański), 0:53 min

american dream is dream, 2022, animacja (haft: Monika Drożyńska, animacja: Jan Moszumański), 0:54 min

🔴 Wystawę dofinansowano ze środków Miasta Gdańska — dziękujemy!

wernisaż: 28.03.2025, godzina 19:00
wystawa: 29.03 — 19.04.2025
udostępnianie: 
czwartki, piątki — 17:00 – 19:30, soboty — 13:00 – 18:00 (lub po umówieniu telefonicznym)

Jak na osobę będącą w nieustannym ruchu, Zuza Dolega wybrała sobie zaskakująco trwałe i ostateczne medium: ogień. Medium, które nie cofa się, nie zapętla i nie powątpiewa. Wspólnie pracują na napięciach pomiędzy zewnętrzną koniecznością a wewnętrzną potrzebą.

Wystawą w eskaem Zuza usprawiedliwia swoją nieobecność w miejscach i momentach zobowiązań. Odsłania i opisuje to, co dzieje się, kiedy znika z publicznego, towarzyskiego życia. Mówi o skorupie, którą hoduje dla wzmocnienia i samoregulacji, a która dojrzewa w dystansie i skupieniu. Jako artystka rozwija się nieustannie, sięgając do następnych warstw, wybierając kolejne materie. Ze słowa, które oplata się wokół umowności i konceptów, przechodzi do solidnego drewna. Do tego, co pochwycić można dłonią, nie tylko intelektem i emocją.

Obecność i jej brak Zuza opowiada niekiedy w sposób bezpośredni. Prowadzi patrzących przez miejsca po wypalonych słowach i znaczeniach. Tym razem wydobywa na wierzch również to, co do tej pory służyło jej za podkład dla poezji zaciemniania, rzecz towarzyszącą. Bierze efekt uboczny i odczytuje go na nowo.

Prace Zuzy są jak odciski. Możemy podążać za biegnącą artystką, wypatrywać jej śladów. Ale pozwólmy jej umykać, bywać. To z przestrzeni pomiędzy, przestrzeni nie-obecności, szczelin pochodzi jej siła. 

Aneta Lehmann

Zuzanna Seweryna Dolega (Zuza Dolega) – ur. w 1990 roku w Gdyni, gdzie mieszka i tworzy w dziedzinie sztuk wizualnych. Zajmuje się pirografią, rysunkiem, kolażem, poezją konkretną, instalacjami artystycznymi, tkaniną i projekcjami analogowymi.

Od 2012 roku specjalizuje się w technice pirografii, którą łączy zawsze ze sztuką papieru, tkaniną artystyczną, instalacjami typu site specific dla miejsca i ludzi, wykorzystującymi światło i grę cieni. Tworzy również monumentalne instalacje-wycinanki, kolaże, dzieła w duchu asemic writing, blackout i redacted poetry. W poszukiwaniach twórczych zajmują ją także zagadnienia z dziedzin takich jak neuroestetyka i synestezja w sztuce.

Absolwentka Wydziału Malarstwa ASP w Gdańsku. Adiunkta i asystentka w Pracowni Rysunku Studyjnego, Pracowni Rysunku Koncepcyjnego i Pracowni Rysunku Narracyjnego. Wykładowczyni i twórczyni autorskiego warsztatu kolażu na Wydziale Malarstwa ASP w Gdańsku. Prowadząca zajęcia na podyplomowych studiach Arteterapii w Gdańsku. W 2022 uzyskała tytuł doktory sztuk pięknych za pracę doktorską „Czuły czytnik rzeczywistości. W poszukiwaniu współodczuwania”.

Uczestniczka wielu wystaw i projektów artystyczno-badawczych o zasięgu krajowym i międzynarodowym. Jej prace były prezentowane i znajdują się w kolekcjach między innymi w: Polsce, Niemczech, Danii, Macedonii, Turcji, Tunezji, Japonii, Chinach, Australii, Argentynie, Ekwadorze. Członkini prestiżowego, międzynarodowego stowarzyszenia IAPMA. Laureatka stypendiów i nagród, w tym Nagrody Miasta Gdańska dla Młodych Twórców w Dziedzinie Kultury za rok 2020. Prowadząca warsztaty, prelekcje, wykłady z dziedziny kolażu, współpracując z ośrodkami kultury i sztuki, między innymi: GAK Plama, Gdańska Galeria Miejska, Halo Kultura, ASP w Gdańsku, Wikimedia Polska, Dom Spotkań z Historią, FINA, Dom Kultury Praga.

Artystka reprezentowana przez Molski Gallery, Poznań.

W wolnym czasie – biega, głaszcze psy i czyta (kolejność dowolna).

https://pl.wikipedia.org/wiki/Zuzanna_Dolega

Instagram.com/zuza.dolega/

wernisaż: 21.02.2025, godzina 19:30
wystawa: 22.02 — 15.03.2025
udostępnianie: 
czwartki, piątki — 17:00 – 19:30, soboty — 13:00 – 18:00 (lub po umówieniu telefonicznym)

Upał to przedziwny stan zawieszenia. Gdy temperatura gwałtownie wzrasta, ulice pustoszeją, ruch zamiera, a powietrze wibruje i parzy. Wysoka temperatura odbiera możliwość działania. Możemy tylko być – zawieszeni w przestrzeni i czasie.

Prezentowane na wystawie prace Basi Bańdy powstawały w trakcie i po jej pobycie w wyjątkowo gorącej Prowansji. Poranki rozbrzmiewały ogłuszającymi dźwiękami cykad, których rytm artystka próbowała przełożyć na rysunki – uchwycić dźwięk w wizualnej formie, zatrzymać jego pulsowanie.

Po powrocie Bańda stworzyła serię niewielkich, owalnych obrazów, w których wyhaftowane na płótnach linie w ciepłych, hipnotyzujących kolorach odtwarzają nieustannie brzmiący w pamięci dźwięk cykad. Hafty pojawiają się także w innych pracach, gdzie abstrakcyjna forma pozwala oddać istotę upału – jego organiczny, niemal namacalny charakter.

Podczas pobytu w Mollans-sur-Ouvèze codzienne, poranne sesje malowania akwarel były dla artystki próbą uchwycenia upału – zanim jeszcze stał się obezwładniający. Wysoka temperatura niesie ze sobą nie tylko rozleniwienie, ale i intensywną świadomość ciała. To momenty, w których zapach potu, przyspieszony oddech, pragnienie i ulga gdy znajdziemy się w cieniu stają się wyostrzone. Ten stan odzwierciedla obraz „W górę i w dół”, podczas gdy „Godzina” opowiada o bezsenności, kiedy nocne powietrze wciąż jest zbyt gorące, by zasnąć.

Specjalnie na wystawę powstał również obiekt (współpraca Tomasz Relewicz) inspirowany tajemniczą formą napotkaną przez Bańdę podczas jednej z pieszych wędrówek w okolicach Mollans. Pierwsze zetknięcie z nią od razu nasunęło myśl o rzeźbie, która idealnie odda atmosferę upału – jego bezruch, ciężar i intensywność.

Wystawa nie jest jednak jedynie zapisem doświadczenia gorąca. To także opowieść o tęsknocie za słońcem i pragnieniu kolejnej podróży – takiej, która ponownie poprowadzi w stronę upału.

Basia Bańda ur.1980 w Zie­lo­nej Górze. W latach 2001-2006 studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W 2018 zdobyła tytuł doktora na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Od 2008 pracuje w Instytucie Sztuk Wizualnych, na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Zielonogórskiego. Współpracuje z Fundacją Salony w Zielonej Górze. Mieszka i pracuje w Zielonej Gorze.
Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, kolażem,obiektem oraz działaniami w przestrzeni publicznej.

 patroni medialni:
 Notes Na 6 Tygodni
 teraz! Gdański Przewodnik Kulturalny

__________________
Wydarzenie odbędzie się w eskaem, miejscu działającym w ramach programu Gdańskie Otwarte Pracownie. Tu powstają kulturalne kwadraty i pokazywana jest młoda sztuka.

wernisaż: 17.01.2025, piątek, 19:00
wystawa: 18.01—08.02.2025
udostępnianie: czwartek-piątek: 17:00—19:30, sobota: 15:00—18:00

Wystawa „Miejsce przeklęte, miejsce piękne” to spotkanie dwóch artystycznych perspektyw, które eksplorują krajobrazy postoczniowe – przestrzeń pełną sprzeczności, napięć i historii. Agnieszka Nagórska i Krzesimir Jagiełło w swoich niezależnych praktykach od lat zgłębiają transformacje tego wyjątkowego obszaru, oddając hołd jego materialnemu dziedzictwu i jednocześnie kwestionując współczesne narracje na jego temat.

Dla Nagórskiej stocznia to miejsce inspiracji – zanikająca spuścizna przemysłowa, którą artystka utrwala poprzez malarstwo, ukazując piękno przemijających form i ich wpływ na tożsamość miasta. Jagiełło z kolei traktuje postocznię jako przestrzeń przeklętą – uwikłaną w chaos neoliberalnych przemian, który zatrzymuje ją w stanie ciągłego kryzysu. Jego rysunki i sitodruki dokumentują surową architekturę, a odnajdywane wciąż artefakty stają się świadectwami tej trwającej stagnacji.

Razem kreują wielowarstwową i różnorodną opowieść o miejscu, które jest jednocześnie świadkiem przeszłości i wyzwaniem dla przyszłości – miejscem przeklętym, a zarazem pięknym.

Agnieszka Nagórska NAGU (ur. 1984), artystka wizualna. Zajmuje się malarstwem i grafiką użytkową. Absolwentka gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych, dyplom z malarstwa zdobyła w 2011 r. Artystka, konsekwentnie od ukończenia studiów do dziś, porusza się w temacie postocznowym. Utrwala zanikające dziedzictwo Stoczni Gdańskiej, która jest dla niej nieustającą inspirację pomimo zachodzących zmian.

Krzesimir Jagiełło (ur. 1986 w Elblągu) to twórca skupiony na dokumentowaniu architektury terenów postoczniowych poprzez rysunki i sitodruki. Jego praktyka obejmuje także kolekcjonowanie artefaktów znalezionych w tych przestrzeniach, odzwierciedlając fascynację zanikającym dziedzictwem.

________
Wystawa odbywa się w eskaem, miejscu działającym w ramach programu Gdańskie Otwarte Pracownie. Tu powstają kulturalne kwadraty i pokazywana jest sztuka.