wernisaż: 15.05.2025, piątek, 19:00
Zdjęcia do projektu „Cień lata” powstawały w latach 2012–2020. Chciałem przez nie wrócić do dzieciństwa i zrekonstruować własne wspomnienia.
W tej podróży tworzyłem instalacje w miejscach zapamiętanych z tamtych lat, szukałem przedmiotów z końca XX wieku – fotografii, żołnierzyków, granatu, kart do gry – lub odnajdywałem pejzaże, które prawie się nie zmieniły. Starałem się tworzyć te obrazy jak najdokładniej, a jednocześnie w niektóre kadry wpisywałem swój podpis i faktyczną datę, by zakwestionować dokumentalny charakter fotografii.
Próbowałem uchwycić przeszłość, ale jak sfotografować coś, co nie istnieje – wspomnienie? Roland Barthes pisał, że fotografia zawsze traktuje o tym, co było. Jednak paradoksalnie moje zdjęcia zniekształcają moje realne wspomnienia i moją prawdziwą przeszłość. Buduję świat fikcyjny, równoległą rzeczywistość, w której zbiorowa przeszłość miesza się z rozmytymi fragmentami mojej własnej pamięci.
W efekcie nie potrafię już oddzielić dorastania na Białorusi w latach 90. od tego, co widziałem w filmach i czytałem w książkach. Pamiętam lato na obozie pionierskim i to, jak malowałem twarz, udając Jima Carrey’a, ale nie umiem z pewnością stwierdzić, czy widziałem medale wojenne na marynarce mojego pradziadka.
Każda próba rekonstrukcji wspomnień przez obraz staje się metaforą samej natury fotografii. W momencie naciśnięcia migawki teraźniejszość natychmiast zmienia się w przeszłość, a moje dzieciństwo na chwilę ożywa. To bliskie perspektywie André Rouillé, według którego każde zdjęcie zawiera w sobie zarówno „przeszłość” fotografa, jak i „teraźniejszość” przed obiektywem. Ale fotografia niesie też „przyszłość”, która ujawnia się, gdy widz styka się z obrazem.
W ten sposób konstruuję „przeszłość” z „teraźniejszości” dla „przyszłości”.
Albo jest to tylko próba sfotografowania Niewidzialnego.
Aliaksandr Veledzimovich, urodzony w Witebsku fotograf, pisarz i programista. Jego głównym narzędziem opowieści jest fotografia analogowa, a poprzez dopracowane kadry i znaczeniową obfitość buduje własny język. Oscyluje na granicy symbolicznego bezczasu i dokumentacji. Uczestniczył w wystawach międzynarodowych i lokalnych, prezentując swoje prace zarówno indywidualnie, jak i w ekspozycjach zbiorowych. Od 2023 roku żyje i tworzy w Gdańsku.
__________________
Wydarzenie odbywa się w eskaem, miejscu działającym w ramach programu Gdańskie Otwarte Pracownie. Tu powstają kulturalne kwadraty i pokazywana jest młoda sztuka.
wystawę dofinansowano ze środków Miasta Gdańska — dziękujemy!
