wernisaż: 09.10.2026 (pt), 19:00
wystawa trwa do 31.10.2025, można ją oglądać:
– czwartki / piątki: 17:00—19:00
– soboty: 13:00–16:00

Naukowe fakty, wykresy i racjonalne argumenty ekologiczne przestały działać. Język ostrzeżeń wywołał jedynie powszechne znieczulenie. Agencja Naturpol SA powstała z prostej, nieco cynicznej obserwacji: żyjemy w świecie, w którym skuteczniej przekonuje nas agresywna kampania reklamowa niż kolejny raport klimatyczny. Sfrustrowana Natura rezygnuje więc z roli cichej ofiary i przyjmuje reguły gry kapitalizmu. Naturpol proponuje – zamiast szarych opakowań z recyklingu i apeli o wyrzeczenia, przejęcie narzędzi rynkowej manipulacji, seksualizację, kreowanie popytu i język luksusu.

Pierwszym komercyjnym zleceniem Natury jest „Litoral”. Litoral, czyli strefa przybrzeżna, styk wody i lądu, zostaje przeformatowany z wrażliwego ekosystemu w produkt klasy premium. Słowo kojarzące się dotąd z płynem do płukania tkanin lub specyfikiem z apteki zyskuje nowy branding. Litoral staje się synonimem relaksu, pożądania i wysokiego statusu społecznego. Fitoplankton, kluczowy pochłaniacz dwutlenku węgla, przestaje być abstrakcyjnym pojęciem biologicznym – w nowej strategii zyskuje status popkulturowej ikony. Jest dla dorosłych tym czym Wojanek dla dzieci. Claude Monet występuje tu w roli ambasadora marki legitymizującego produkt swoim autorytetem, a klasyczne motywy pejzażowe zostają zestawione z estetyką komercyjnego erotyzmu i wielkoformatowych bilbordów.

Wystawa przejmuje architekturę sprzedaży. Przestrzeń galerii zamienia się w salon promocyjny, w którym sztuka płynnie miesza się z gadżetami, a sposób ekspozycji zapożyczony zostaje z targów luksusowych produktów. Naturpol (Grzymała & Janczar) prowadzi brudną walkę o naszą uwagę, stosując te same techniki, które codziennie skłaniają nas do kupowania rzeczy zbędnych.

Zamiast edukacji: uwiedzenie. Zamiast apelu o powściągliwość: obietnica luksusu. Sztucznie wykreowana potrzeba zagłusza poczucie winy. Fikcyjna kampania „Litoral” to ironiczna inscenizacja podszyta bezsilnością wobec świata, w którym o własne przetrwanie trzeba walczyć za pomocą rynkowej mistyfikacji. Artystki testują granice naszej podatności na rynkowy powab. Jeśli potrafimy pożądać rzeczy, które niszczą planetę, Naturpol sprawdza, czy jesteśmy w stanie pożądać samej natury – pod warunkiem, że zostanie nam odpowiednio sprzedana.

Ania Grzymała
absolwentka Wydziału Malarstwa na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Działa w grupie artystycznej Dwie Osoby, którą współtworzy z Julią Woronowicz. Autorka zbioru współczesnych baśni pod tytułem „Baśnie ursynowskie”. Laureatka Nagrody Inicjatywy Entry, zdobywczyni wyróżnień od redakcji „NN6T” i „Contemporary Lynx” oraz firmy Royal Talens w 10. edycji konkursu malarskiego Nowy Obraz Nowe Spojrzenie organizowanego przez Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu. Finalistka 20. edycji konkursu Artystyczna Podróż Hestii, laureatka nagrody w postaci rezydencji w Międzynarodowym Laboratorium Kultury Sokołowsko. Finalistka Biennale Malarstwa Bielska Jesień 2025. Wierzy, że jeżeli coś zostanie namalowane, wzrosną szanse, że to samo wydarzy się w rzeczywistości.

Maja Janczar
absolwentka Wydziału Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom ukończyła w 2021 roku w pracowniach Jarosława Modzelewskiego i Jana Mioduszewskiego. Obecnie studentka Szkoły Doktorskiej Nauk Humanistycznych i Sztuki na UMCS w Lublinie. Tworzy obrazy, obiekty i rysunki. Interesują ją relacje człowieka z naturą, w szczególności w systemach produkcji żywności, krajobrazie bagiennym i przestrzeniach domowych. Szuka przyrody w elementach kultury, prowadzi namysł plastyczny nad procesami transformacji.
Pracuje w kolektywie Sen o końcu. W 2025 roku realizowała projekt w ramach rezydencji w CSW Łaźnia w Gdańsku. Wyróżniona na 45. Biennale Malarstwa Bielska Jesień oraz finalistka 19 edycji Artystycznej Podróży Hestii. Stypendystka Ministra Kultury, Sportu i Dziedzictwa Narodowego.

kurator: Marek Rogala

_____
Wydarzenie odbywa się w eskaem, miejscu działającym w ramach programu Gdańskie Otwarte Pracownie. Tu powstają kulturalne kwadraty i pokazywana jest młoda sztuka.
Wystawę dofinansowano ze środków Miasta Gdańska — dziękujemy!

21.08, piątek, 18:00 — wernisaż
21.08, sobota, 15:00–20:00

“Sposoby Widzienia” Johna Bergera i mit o Ikarze, którego ojcem wcale nie był Dedal a skrzydła były częścią jego własnego ciała są punktem zapalnym do przemyślenia tego w jaki sposób środki przekazu czy instytucje kontrolują sposoby w jaki rzeczywistość jest przez nas rozumiana.
Wystawa ReKolekcja jest malutkim ukłonem w stronę rekontekstualizacji rzeczywistości, zaproszone osoby artystyczne wyłonione z open calla podejmują wyzwanie przeistoczenia znanego w nowe, jako świata, który samodzielnie możemy ubierać w ramy narracyjne.
Patrzenie staje się aktem weryfikowania rzeczywistości.

Osoby Kuratorskie:
Oliwia Dziadul, Tomasz Wyłomański

Osoby Artystyczne:
Jeremi Nowiński, Aleksandra Wawak, MIchał Czeszun, Zuzanna Rudkowska, Ola August, Emilia Seńko, Kalina Perlage, Weronika Trojańska

wernisaż: 28.08.2026 (pt), 19:00
wystawa trwa do: 26.09.2026
eskaem otwiera się:
– w czwartki i piątki, 17:00–19:00
– soboty, 13:00–16:00

A podczas swojego chodzenia z przeszkodami upadał rzadko, tylko wtedy, kiedy to rodzaj apatii nie pozwalał mu odczuwać niczego innego, prócz owej apatii, po czym jednak bardziej rześki — a może tylko tak mu się wydawało? — z nowym wigorem szedł dalej.
„Najważniejsze jest złudzenie, bo działa1”^[1]

Enigmatyczny tytuł wystawy stanowi kolejną odsłonę wieloletniego dialogu z literaturą. Po fascynacji bezkompromisową, wymierzoną w mit narodowej tożsamości prozą Thomasa Bernharda przyszedł czas na kolejnego austriackiego autora – Petera Handkego.

Specyfika tej literatury – rytmicznej, pogłębiającej wątpliwości i celebrującej bezsilność swoich bohaterów – choć zdaje się oparta na silnej narracji, skazuje czytelnika na nieustanne dopowiadanie własnych, równie pokracznych sensów, wyrastających z rutyny codzienności naznaczonej stopniową utratą.

Język wizualny również jest zdolny do podobnych gier. W tym przypadku przedstawienia zostają naznaczone ledwie dostrzegalnym przeczuciem katastrofy, przy jednoczesnym zachowaniu równowagi, w której niepokój pozostaje wyczuwalny, lecz nie dominuje obrazu – ukryty za pozorną sielankowością, dynamicznym gestem bądź odwracającym uwagę kolorem. Choć metody budowania napięć są podobne, narracja obecna w utworach Austriaków nigdy nie stała się bezpośrednią inspiracją dla obrazów. Literatura jest tu raczej szczególnym bodźcem, pozwalającym wprawić ducha w określony ton i spotęgować specyficzny sposób przeżywania rzeczywistości. To właśnie z tej emocjonalnej i intelektualnej dyspozycji rodzą się późniejsze realizacje.

Wyjątek stanowią figury retoryczne, gęsto obecne w twórczości obu autorów, które niejednokrotnie stają się punktem wyjścia dla dalszych refleksji. Tak było w przypadku „Chodu z przeszkodami” – określenia pojawiającego się w powieści Wielki Upadek^[2]. Ten szczególny rodzaj kontemplacyjnej aktywności, pozornie będący jedynie tym, co sugeruje sama nazwa, okazuje się koncepcją o uniwersalnym charakterze, daleko wykraczającą poza pierwotny zamysł autora i funkcjonującą jako rozległa metafora egzystencjalna.

Choć motyw ten, podobnie jak sam tytuł, doczekał się licznych interpretacji filologicznych, najistotniejszy pozostaje jego wymiar dotyczący kondycji ludzkiej. Doświadczenie człowieka zmuszonego do nieustannego pokonywania przeszkód, immanentnie występujących na drodze, człowieka, którego ruch naprzód nigdy nie jest płynny, co paradoksalnie ma go chronić. Prace zawarte na wystawie ukazują codzienność przeżywaną w quasi-medytacyjny sposób co staje się pomocne w sporze z lękami natury egzystencjalnej, w obliczu świadomości nieuchronnego Upadku.

Kuratorstwo: Karolina Kliszewska, Marek Rogala

Podziękowania dla Księgarni Firmin, za możliwość regularnego zaopatrywania się w literaturę ambitną, bez potrzeby płacenia za przesyłki.

[1] Peter Handke, Wielki Upadek, Przeł. Victor Grotowicz, Kraków 2021, s. 48
[2] Autor celowo zapisuje tytuł wielkimi literami.

Wydarzenie odbywa się w eskaem, miejscu działającym w ramach programu Gdańskie Otwarte Pracownie. Tu powstają kulturalne kwadraty i pokazywana jest młoda sztuka. 

wystawę dofinansowano ze środków Miasta Gdańska — dziękujemy!

wernisaż: 17.07.2026 (pt), 19:00
wystawa trwa do 15.08.2025, można ją oglądać:
– czwartki / piątki: 17:00—19:00
– soboty: 13:00–16:00
kurator: Marek Rogala

Żyjemy w permanentnym rozproszeniu. Nasze przebodźcowane, zmęczone ciała i umysły nawet nie muszą szukać dopaminy, jesteśmy w niej zanurzeni. W głębi cyfrowego szumu, błąkamy się między Instagramem, wiadomościami o świecie pogrążonym w wojnach a paraliżującym marazmem. Paradoksalnie, współczesne poczucie chaosu nie wynika z nadmiaru pracy czy szybkiego tempa działania. Wynika z bierności. Z chwil, w których tracimy rytm, wpadamy w pętlę scrollowania i ogólnego niepokoju, nie potrafiąc zakotwiczyć się w teraźniejszości.

Aleksandra Koleśniak w swoich obrazach rejestruje stan, w którym dobrze się odnajduje, jest obserwatorką. Przygląda się zewnętrzu, naturze, światu, który płynie swoim własnym i właściwym tempem. Często pojawiający się motyw krzesła zdaje się być symbolem zatrzymania. To siedzisko na czterech zbyt krótkich nogach zaprasza, by usiąść, zwolnić i spróbować dostroić się, poczekać na moment, w którym znajdziemy własny rytm.

Relacja z czasem jest tutaj kluczowa. Jak odnaleźć w nim synchronizację? Wyobraźmy sobie oś czasu, na której jesteśmy tylko kropką. Gdy płyniemy blisko osi, czujemy zbieżność, spokój i poczucie, że jesteśmy we właściwym miejscu. Gdy kropka się oddala, tracimy pewność siebie i stabilność. Pojawia się lęk przed przemijaniem – ucieczką dobrych momentów, bliskich relacji, kruchością chwil. Towarzyszy temu jednak głęboka świadomość, że bez ruchu nie ma życia. Stanie w punkcie, choć pozornie bezpieczne, generuje pustkę – nie pozwala przeżywać, zbierać doświadczeń ani budować wspomnień.

Wystawa „Siedzę obok siebie” to opowieść o walce o powrót do własnego rytmu przez zatrzymanie się. Świat zewnętrzny, choć bywa źródłem przytłoczenia, może stać się przestrzenią ukojenia i akceptacji. Zwolnij, zastanów się, zlokalizuj swoją kropkę na linii czasu. Siedź na symbolicznym krześle tak długo, aż zdecydujesz, co chcesz zrobić z tym momentem: poddać się szumowi codzienności, wskoczyć w niego na nowo, czy może siedzieć dalej i czekać na bardziej odpowiednią okazję, by wstać i pójść ze sobą dalej.

__________________

Wydarzenie odbywa się w eskaem, miejscu działającym w ramach programu Gdańskie Otwarte Pracownie. Tu powstają kulturalne kwadraty i pokazywana jest młoda sztuka. 

wystawę dofinansowano ze środków Miasta Gdańska — dziękujemy!

wystawa trwa do: 11.07.2026
można ją oglądać:
– czwartki / piątki: 17:00—19:00
– soboty: 13:00–16:00

W swoich pracach nawiązuję do Platońskiego pojęcia o woskowych tabliczkach tłumaczących proces zapamiętywania i zapominania będących darem od Mnemosyne bogini pamięci. W trakcie tworzenie przyglądam się mu z bliska, wynajduję fragmenty i składam je na nowo przy pomocy archiwalnych zdjęć. W połączeniu z aktualnymi cyfrowymi zapisami powstają kolaże będące dla mnie szkicem do obrazu. Zaskakujący jest dla mnie mechanizm wspomnień. Mam wrażenie, że mimo starań, nasz umysł traktuje je wybiórczo, przechodzą przez niezależne od nas selekcje i mimo usilnych starań po prostu blakną. Zdarza się, że po zagłębieniu się w nie, wracają jak echa, lecz z zagłuszeniami, niemal nieczytelne. Takie praktyki traktuje z niezwykłą uważnością, mając nadzieję, że a nuż uda mi się przechwycić zagubiony, brakujący sygnał. Powoli posklejam je w całość i może uczucie, że wydarzyły się kilka żyć temu, zaniknie.

W eskaem prezentujemy dyplom Agnieszki Berdys składający się z 5 prac malarskich, podwójnego aneksu z rysunku i ceramiki koncentruje się wokół warstwowość pamięci. Wystawa odbywa się w ramach DyplomyFest. Festiwalu Dyplomów Akademii Sztuk Pięknych.

Agnieszka Berdys, ur. w 1996 w Gdańsku od 2020 studiuje na wydziale malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Dyplom magisterski realizuje w drugiej Pracowni pod kierunkiem prof. ASP dr hab. Krzysztofa Polkowskiego i dr Tomasza Kopcewicza. Podwójny aneks z ceramiki i rysunku powstaje pod okiem prof. ASP dr hab. Katarzyny Jóźwiak-Moskal i dr Magdaleny Peli w pracowni rysunku Figuracja/Obiekt prowadzoną przez profa. dra hab. Annę Królikiewicz.